Miraculum: Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 19

Wtedy nagle zjawisko atmosferyczne ustało... Ujrzeli jedną z najsmutniejszych rzeczy dla nich, a może raczej dla Leen. Ania przemieniona w ładną suknię, leżała bezbronna na ziemi. Z jej powiek wydobywały się łzy. Włosy stawały się coraz bardziej jasne. Traciła siły. "Volpina" nie zdążyła nawet jej zabić, bo zamieniła się w bryłę lodu. Leen próbowała zatrzymać ją, ale nie udało jej się. Kwami rozpłakała się na dobre. I nagle...
- Adrien! Obudź się! - krzyknął mu czarne kwami nad jego uchem. Chłopak momentalnie wstał z łóżka. - Jezu! To tylko koszmar! - powiedział uradowany blondyn. Zaprowadził Plagga do swojego biurka i dał mu camembert. W tym czasie wziął orzeźwiający prysznic. Pobudzony, poprawił fryzurę i wyszedł z łazienki. Kwami leżało na kanapie. Spało. W jednym trzeba było przyznać rację - Plagg był mistrzem w jedzeniu sera na czas. Chłopak wyjął z szafy t-shirt, białą koszulę, jeansy i czerwone trampki. Dziś mówił się z kolegami do parku koło szkoły.
- Tylko jak wyznać Mari miłość? W tym śnie wydawało się to proste... - powiedział zamyślony nastolatek.
- Moi lekarstwem na wszystko jest ona... - pokazał mu plakat Anki.
- Ty tylko o niej... - odpowiedział i pokiwał przecząco głową. Po chwili jednak zastanowienia dodał:
- Plagg jesteś genialny! - "porwał" kociaka i schował w torbę. Wybiegł, wyprowadził swój rower i wyjechał przed siebie.
*****
- To będzie wspaniały pomysł... - powiedziała tajemnicza blondynka, która rozmawiała z Mistrzem Fu i Dolores Mac - opiekunką posiadaczy z Japonii.
- Też tak myślę... - powiedział staruszek - Pokoje są już gotowe, sale, gorące źródła... Będzie im tu jak w raju..
- Trzeba jeszcze ich tu ściągnąć... - rzekła Dolores.
*****
Postawił rower przy ścianie. Do spotkania miał jeszcze ponad dwie godziny. Zapukał do tylnych drzwi. Otworzył mu ochroniarz.
- W czym mogę pomóc? - zapytał.
- Chciałem porozmawiać z Anią Dobrzańską. Podobno jest tutaj - powiedział jednym tchem zdyszany Adrien.
- Jesteś na liście osób, które mogom tu wchodzić?
- Nie, nie jestem raczej... ale ja dobrze znam Anię i...
- Panie L'a Fointé proszę go wpuścić - powiedziała brunetka, która pojawiła się nagle. Mężczyzna wykonał polecenie. Pięć minut później Ania gościła go w swoim pokoju, w którym zazwyczaj przebywała. Wyjęła ciastka i poprosiła o dwie porcje kakao. Rozsiedli się na pufach i zaczęli gadać.
- Co chciałeś powiedzieć?
- Bo widzisz... Ja chciałem powiedzieć Mari... - poliki zaczerwieniły się.
- Chcesz jej powiedzieć, że ją kochasz... - powiedziała.
- Skąd wiedziałaś?
- Widać to po tobie...
- To masz jakiś pomysł?
- Myślę, że jeżeli doprowadzę do "przypadkowego" spotkania to powinno pójść już łatwo...
- Jesteś genialna... - rzucił się jej na szyję.
-No na razie to jeszcze nie... - wyjęła telefon. - O której ci dziś pasuje?
- To mam jej powiedzieć dzisiaj? - zapytał przerażony.
- A kiedy? - zaśmiała się lekko pod nosem. Blondyn bardziej się zaczerwienił.
- Może być o 16.00 - wyjąkał. Dziewczyna poklikała na komórce. Po kilku minutach przyszła odpowiedź.

Oki, będę.
Mari ^~^

- Już połowa planu załatwiona. A teraz wszystko ci wytłumaczę, a ty notuj... - podała mu kartkę i długopis. Ustalili, że spotkają się w kawiarni "Cafè StaréBlanc". Do ich spotkania dojdzie, bo Anka na początku będzie z Mari w tej kawiarni, a potem wymknie się i do akcji wkroczy Adrien. "Przypadkowo" wejdzie do knajpy i dosiądzie się. Przeprosi, da bukiet czerwonych róż i wyzna miłość. Połowa kobiet na świecie o tym marzy. Chłopak podziękował jej i pojechał zamówić kwiaty. To jednak miał usmażyć wiele pieczeni na jednym ogniu...
*****
Przesiedziała w łazience godzinę. Wzięła kąpiel i załatwiła kobiecę sprawy. Siedziała w pokoju. Wyjęła z szafy wszystkie ciuchy, które posiadała. Nie wiedziała co założyć. Pomogła jej Tikki. Chociaż kwami było starsze, znało się na trendach mody. W końcu wybrały czerwoną sukienkę w wzór czarnych serc. Czerwone stworzonko uczesało ją w wysokiego koka. Pomalowała się lekko tuszem do rzęs i błyszczykiem. Lubiła naturalny makijaż. 
*****
Po długiej przerwie od opowiadań... wracam!

Moja pomocna dłoń!

Witajcie! Może nie wiecie, ale pomogłam ostatnio Biedronce! Zrobiła głupi błąd taki jak inni... Ale to nie jest jeszcze to co chciałam powiedzieć wam... Za pomoc zrobiła mi dedyk! Co za wspaniała dziewczyna z niej! Link do jej posta pod spodem:

Biedroopowieści: Głupia pomyłka i podziękowania



P.S. Nie wiem kiedy dodam nowe opowiadania :( Pamiętniki Adriena będą zalegać co weekend! Nie będę też codziennie na blogu, bo szkoła, rehabilitacja  i przygotowuję się do trzech konkursów: u wyżej wymienionej Biedronki <3, Agathe i do jakiegoś konkursu, w którym do wygrania są Tsum Tsum!

Pozdrawiam was serdecznie!

Mari Agreste

24.04.2016 r. , Paryż

24.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniku!
Dlaczego wczoraj nie było wpisu? Proste pytanie i prosta odpowiedź... 22 kwietnia jak wyszedłem od Mistrza i poszedłem do domu, to ojciec tak się przestraszył, że uciekłem... Szkoda mówić... Na początku wrzeszczał na mnie, ale potem zobaczył bandaże i kazał Natalii zawieźć mnie do szpitala. Jak ja nienawidzę tego miejsca... Nie chodzi mi o wygląd, bo to nie o to chodzi. Ten zapach i podejście niektórych lekarzy... To bardzo mnie [czyli Adisia ^~^] mdli. Od razu przyjęli mnie na oddział. Zrobili badania takie jak: pobranie krwi, ciśnienie, tomografia, USG, prześwietlenie klatki piersiowej i kości... Na wyniki musiałem poczekać. Aktualnie jestem na sali razem z dwunastoletnim Adamem. To raczej "informatyk", bo cały czas jest przed monitorem. Próbowałem rozpocząć temat, ale on tylko gapi się w ekran. Choć może to jego sposób, żeby nie zwariować w tych czterech ścianach. Pielęgniarka wczoraj podłączyła mi paracetamol i ibuprofen. Poczułem się trochę lepiej. Resztę wczorajszego dnia przespałem. Dzisiaj obudziłem się o 7.45 i poszedłem do łazienki, która była w naszej sali. Wziąłem prysznic, uczesałem włosy i umyłem zęby. Gdy wyszłem z pomieszczenia doktor Fèrro, który się mną zajmował, ochrzanił mnie, że poszedłem do toalety bez po proszeniu o to pięlegniarki. Pewnie chciał się zająć mną najlepiej ze względu na mojego ojca... Lekarz przeczytał mi wyniki. Mam dwa złamane żebra. Założyli mi nowy bandaż na klatce piersiowej i podłączyli mi nowe płyny. Na śniadanie dostałem owsiankę i sok marchewkowy z bufetu, na obiad roladę z ziemniakami i herbatę, a na kolację kanapki z serem i szynką oraz wodę z cytryną. Było całkiem dobre. Mój kolega z sali nadal nie dawał znaku życiu. Dopiero dziś przywieźli moje rzeczy. Poprosiłem Natalię, żeby przywiązła mi Ciebie. Podałem miejsce, w którym cię ukryłem. Dobrze, że jesteś zamknięty na kłudkę... Ojciec niedawno przyszedł i wymienił ze mną kilka zdań. Teraz poszedł porozmawiać z doktorem. W końcu mam czas, żeby w tobie napisać. Muszę już kończyć, bo słyszę, że tata idzie... A gdyby on się dowiedział, że w tobie piszę... Pewnie przeczytałby Ciebie i wszystko się wydało.
Adrien
~ by Mari ~
*****
Wszystkie zaległe prace nadrobione! Pozdrawiam!

22.04.2016 r. , Paryż

22.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniczku!
Przepraszam, że zrobiłem jedno dniowom przerwę, ale wczoraj podczas spotkania u Mistrza Fu klozet (WC) zaatakował nas. Ale raczej jego nowa podwładna - "Volpina". Bardzo mocno oberwałem i zemdlałem. Dopiero niedawno się obudziłem. Nade mną siedziała Biedronka. Płakała. Gdy zobaczyła, że się obudziłem powiedziała: - Kocie już takich mi tu numerów nie rób, bo prawie dostałam zawału przez Ciebie... Nie możesz mnie tu zostawić samej... - i przytuliła mnie mocno. Trochę jąknąłem więc wypuściła mnie z uścisku i przeprosiła. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, że jest 22 kwietnia. Spałem prawie dwa dni! Zauważyłem, że mam dużo bandaży na sobie. Chciałem je rozwinąć, ale Biedronka przeszkodziła mi mówiąc: - Nie możesz ich zdjąć! Zostałeś ciężko ranny i Mistrz cię opatrywał! Masz dużo ran otwartych! Po tych słowach Biedronsia ułożyła mnie w pozycji leżącej, przykryła, poprawiła poduszkę... Po prostu zajęła się mną jak chorym. Chociaż tak naprawdę nim byłem... Do szczęścia potrzebowałem tylko Mojej Pani w krótkim uniformie pielęgniarki... O, te moje zboczone fantazje...
Dobra muszę kończyć, bo idzie Mistrz Fu i moja miłość, a znając życie powiedzą, żebym się nie przemęczał.
Do jutra (może) !
Adrien
~ by Mari ~

20.04.2016 r. , Paryż

20.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniku!
Dzisiaj znowu do Ciebie piszę. Dostałem wiadomość od Mistrza Fu, abym jutro przyszedł do niego jako superbohater. Inni też mają tam być. Biedronsia... Ach, ale teraz czas skończyć marzyć. Obudziłem się o 6.55. Poszedłem od razu w stronę łazienki. Chociaż i tak będę pachnieć serem... - pomyślałem tak na początku. Wziąłem zimny prysznic i zająłem się moimi bujnymi blond włosami. Gdy skończyłem postanowiłem ubrać się dziś inaczej. Założyłem zielony t-shirt, czarne jeansy i niebieskie tenisówki. Zszedłem na dół na śniadanie, naleśniki z truskawkami z sokiem pomarańczowym. Było niebo w gębie. Zostałem jak zawsze odwieziony pod placówkę. Czekał na mnie Nino, ale ze smutnymi wieściami. Nathaniel próbował poderwać Marinette, a mojemu kumplowi ona się podoba. Chciałem mu pomóc dlatego zapytałem się Marinette czy chodzi z Nathanielem. Wyjąkała mi, że nie. Powiedziałem przyjacielowi dobrą nowinę. Bardzo się ucieszył. Miłość niekiedy jest ślepa... chociaż u mnie i Biedronki na razie jest okey... Nie jesteśmy jeszcze razem, ale nad tym pracuje. Lekcje minęły dziś nadzwyczaj szybko. Na pierwszych dwóch były w-fy, potem fizyka, chemia, fransucki, matematyka i WDŻ. Na tym ostatnim rozmawialiśmy o wpadce... Nie muszę ci mówić, bo to raczej intymne rzeczy... Kiedy wróciłem do domu, zastałem ojca w salonie. W ciszy zjadłem z nim obiad. Zaproponował, żebyśmy się wybrali na bal organizowany przez burmistrza. Byłem lekko zdziwiony jego propozycją, ale bez namysłu zgodziłem się... Impreza miała się odbyć za tydzień. Tata zamówił dla mnie smoking. Dopiero później domyśliłem się, że on to robi dla szopki... Chce pokazać, że jest wspaniałym ojcem wyłącznie prasie i mediom. Byłem zły, ale nie mogłem odmówić. Wszystko już było zaplanowane. Zawiedziony poszedłem odrobić zadania. Zajęło mi to godzinę i musiałem się pouczyć do testu z chemii, który miał być jutro. Podczas moich obowiązków, jak zawsze WC musiał coś "zmalować". Tym razem wymyślił Pioruna. Jak się domyśliłem po nazwie, zaczął we mnie rzucać piorunami. Po chwili pojawiła się Biedronka. Nie była dziś tak zdeterminowana jak zawsze. Coś musiało się stać... - pomyślałem. Moja Pani wykrzykła: Szczęśliwy Traf i jo-jo stworzyło piorunochron. Dzięki niemu ochroniliśmy się od strzałów. Znieurochmiłem wroga, a Biedrona przejęła wisiorek, w którym kryła się akuma. Złamała przedmiot i wyleciała ciemna ciemka. Złapała ją w jo-jo, a zamiast niej momentalnie pojawił się biały motylek. Rzuciła piorunochronem do góry i powiedziała: Niezwykła Biedronka! Wszystko wróciło do normalności. Przybyliśmy naszego żółwia i rzekliśmy swoje: Zaliczone. Rozeszliśmy się w odwrotne strony. Zdążyłem przetransportować się do pokoju, gdzie przemieniłem się w prawdziwą postać. Wziąłem kąpiel i nakarmiłem Plagga camembertem. Ubrałem się w spodenki na noc i walłem w kimono. Niedawno obudził mnie Plagg, żebym mu znów dał sera. Na początku byłem trochę zły, ale przy okazji przypomniałem sobie o następnym wpisie w tobie. Za chwilę pójdę spać, bo czuję się senny...
Do zobaczenia jutra!
Adrien
~ by Mari ~

19.04.2016 r. , Paryż

19.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniku!
Dziś wstałem o 5.50. Nie mogłem w ogóle spać tej nocy. Cały czas śnią mi się te koszmary. Ale o tym później... Od razu poszłem wziąć orzeźwiający prysznic. Woda spływała po moim ciele. Momentalnie poczułem się pobudzony tak jakbym wypił kilka filiżanek kaw. Po wyjściu wytarłem się i założyłem czarny t-shirt, białą koszulę, jeansy i czerwone trampki. Przemyłem twarz i ułożyłem włosy do porządku dziennego. Długo siedziałem i zastanawiałem się co zrobić. W końcu postanowiłem powtórzyć słownictwo z języka chińskiego. Gdy skończyłem była godzina 7.25. Zszedłem na dół na śniadanie. Dostałem crosainta z czekoladą i kakao ze świeżych mielonych ziaren. Szybko zjadłem oraz oblizałem palce. Wziąłem torbę i "Goryl" zawiózł mnie do szkoły. Przed nią czekał na mnie Nino. Zajęcia minęły dziś powoli chociaż nie wiem czemu wydawało się, że szybciej niż zwykle. Na pierwszej mieliśmy fransucki, potem matematykę, biologię, historię, w-f, niemiecki, a na końcu angielski. Podczas biologii oczywiście zaatakował WC. Jak zawsze nie miał pomysłu na nazwanie złoczyńcy. Flesz... Co za nazwa... Jego bronią było oślepianie innych. Dzięki aparatowi mógł zatrzymać ludzi w dowolnej pozie. Cała szkoła została ewakuowana oprócz mnie... Powiedziałem nauczycielce, że zostawiłem torbę w środku i muszę ją przynieść. Pobiegłem i schowałem się w toalecie. Wykrzykłem: Plagg wysuwaj pazury. I tak pojawiły się kocie uszy, maska oraz kostium. Byłem drugi. Biedronka walczyła już z Fleszem. Pomagałem jej jak tylko mogłem. Użyłem Kotaklizmu by zepsuć flesz, aby nam nie świecił w oczy. Zostało mi niewiele czasu. Ale Biedronsia jak zawsze użyła swojego Szczęśliwego Trafu i uratowała Paryż. Tym razem pojawił się statyw od aparatu. Szybkim ruchem odepchnęła wroga więc zerwałem z jego szyi urządzenie. Moja Pani zgniotła go i wyleciała akuma. Złapała je w jo-jo i krzykła: Niezwykła Biedronka więc wszystko wróciło do normy. Oboje zeskoczyliśmy w swoje strony, a po chwili się przemieniłem. Tak z nienacka wróciłem do kumpla i powiedziałem mu, że Flesz mnie "uchwycił". A on na to: No bo przecież jesteś modelem. I zaczęliśmy się głośno śmiać. Później Alya opowiadała i pokazywała klasie filmik jak to Biedronka znowu uratowała nasze tyłki. A Czarny Kot to co? Przecież jestem też superbohaterem. Wróciłem do domu po lekcjach i zjadłem obiad. Odrobiłem pracę domową i musiałem jechać na sesję do parku. Kolejny raz spotkałem Marinette wraz z Alyą. Plagg dzisiaj był jakoś spokojny. Zjadł kilka krążków sera i zdrzemnął się. Jestem ciekawy co będzie z tą księgą. Mistrz Fu nie odezwał się jak na razie... Po zakończeniu sesji, udałem się do domu na kolację i "odprawiłem" wieczorną toaletę, a w tej chwili do Ciebie piszę. Niedługo muszę pójść spać. Ale jeszcze opiszę ci mój koszmar. Na początku była lekcja chemii w szkole. Później pojawili się wrogowie, których do tej pory pokonaliśmy. We Francji pokazali się nowi superbohaterowie. Jedną z nich była Pixie girl. Walczyliśmy z WC, gdy nagle.... Tu sen się urwał. Nie wiem czemu nie mogę go rozwinąć. Dobra będę mu kończył, bo trzeba do szkoły wstać. Do jutra pamiętniczku!
Adrien
~ by Mari ~
*****
Przepraszam Was, że długo czekaliście. W tym tygodniu miałam sprawdzian i dużo prac domowych, a tak poza tym chodzę dodatkowo teraz na rehabilitację i nie mam czasu pisać. Drugim powodem jest odebranie telefonu... ( znowu xd...). Nie wiem kiedy dodam kolejne części opowiadania. Powinny pojawić się w weekend tak jak zaległości pamiętników Adriena. Do zobaczenia wkrótce!
Mari Agreste

18.04.2016 r. , Paryż

18.04.2016 r. Drogi pamiętniku! Pogoda dziś była wspaniała. Słońce świeciło przez cały dzień, a temperatury sięgała do 30 stopni Celsiujsza. Jak zawsze wstałem o 7.30. Gdy wygramoliłem się z łóżka, wziąłem orzeźwiający prysznic i ubrałem się w czarny t-shirt, białą koszulę, jeansy i trampki. Później zjadłem na śniadanie. Dostałem tosta francuskiego z sokiem pomarańczowym. Następnie przyszła do mnie Natalia i dała mi plan zajęć na dziś. Było tam zapisane m.in. sesja. Potem jechałem do szkoły. Jak to codziennie, czekał na mnie Nino. Przywitaliśmy się i ruszyliśmy do klasy. Lekcje przebiegały normalnie. WC jak na razie wtedy nie zaatakował. Mieliśmy najpierw fransucki, matematykę, w-f, chemię, fizykę i na końcu biologię. Przez cały dzień myślałem o spotkaniu z Biedronką. Kiedy skończyły się lekcje, od razu pojechałem na sesję. Odbyła się ona w parku niedaleko placówki edukacyjnej. Naprzeciwko niego jest piekarnia rodziców Marinette. Podczas zdjęć do gazety 'L'a Crystal' w plenerze ukazała się Marinette z Alyą oraz z jakąś dziewczynką. Uśmiechały się do mnie i machały. Za te gesty odpłaciłem im szczerym uśmiechem. Nagle fotograf przestał robić zdjęcia, bo stwierdził, że czegoś tu brakuje. Wtedy pojawiła się nowy złoczyńca - Nawałnica. Razem z Biedronką pokonaliśmy ją, a raczej znowu WC. Po skończeniu dzisiejszych zajęć, szybko odrobiłem lekcje oraz zjadłem kolację. Plagg zjadł dziś tylko 6 camembertów?! Nie rozumiem, jak można zjeść aż tyle sera. Usłyszałem jak tata rozmawiał przez telefon. A może raczej kłócił się, bo słychać było wrzaski. Otwierał on tajemniczy sejf za portretem mamy. Zamknął go i wyszedł. Po chwili wślizgnąłem się do biura i Plagg otworzył sejf. Za nim znajdowało się dużo zdjęć mamy, pamiątek z Peru oraz księga. Otworzyłem ją. W środku było wszystko o posiadaczach i samych miraculach. Byłem w wielkim szoku. Co to miało znaczyć. - Musisz to zanieść do Mistrza Fu. - powiedziało czarne kwami wylatując spod koszuli chłopaka. - Dobrze, ale jutro to załatwię. - powiedziałem mu. Wziąłem książkę i zamknąłem sejf. Wyszedłem tak jakby nigdy nic i udałem się do swojego pokoju. Ukryłem ją pod łóżkiem. Nie oglądałem jej. Wolałem przekazać je w odpowiednie ręce. Było już dosyć późno więc zasnąłem. Dopiero niedawno się obudziłem, bo chciało mi się strasznie pić. Ale to nie był jedyny powód. Miałem potworny koszmar. Śniło mi się ostateczne starcie z WC. Ale to już opowiem Ci jutro. Przed chwilą przypomniało mi się o Tobie dlatego piszę to tak późno. Dobra, ale teraz muszę udać się do krainy Morfeusza. Do jutra! Adrien ~ by Mari Agreste ~