Emma i Panna Rose #2 - Wielki żal

Emma

i

Panna Rose 

  

*************** 

Emma i Panna Rose #1 - Rozpoczęcie nowego życia

Emma

i

Panna Rose 

 

Dedykacja dla moich wspaniałych komentatorów!

***************

"Emma i Panna Rose" - prolog

Witajcie misie! Dzisiaj prolog nowej części pt. "Emma i Panna Rose". Jeżeli chodzi o opowiadanie o miraculum i pamiętnika Adriena, myślę, że nie będę dalej ich pisała ze względu na brak weny. Ale jeżeli chcecie więcej moich opowieści to zapraszam na wattpad gdzie również piszę o miraculum. Nazywam się tam Yona1317 ( zdjęcie Asuny). Nie zawracając wam czterech liter, serdecznie zapraszam! 
P.S. Ta historia jest nawiązaniem do pewnej książki. A i jeszcze pytanko czy chcecie, żebym zrobiłam to samo opowiadanie w wersji Marinette?

26.04.2016 r. , Paryż

26.04.2016 r. , Paryż
Drogi pamiętniku!
Jutro ważny dzień. Po nie zmrużeniu oka jestem padnięty. Po zjedzeniu smętnie śniadania chętnie bym pospał do popołudnia. Ale muszę być czujny, bo mam świat do uratowania. Postanowiłem, że wymknę się z balu i przemienię się w Czarnego Kota. Do dobry układ z Plaggiem, ponieważ przekupiłem go serem, którym będzie podawany na przyjęciu. Zapewnę opiszę w Tobie przebieg jutrzejszego dnia dopiero w niedzielę, bo będzie trochę zamieszania w sobotę. Będę już niestety kończył, bo chyba za chwilę upadnę na sofę i pójdę kimać.
Do zobaczenia!
Adrien
~by Mari~

25.04.2016 r., Paryż

Krótka informacja. Spokojnie nie zamykam bloga po prostu mam jeszcze szkołę, ale od 13 czerwca wszystko już wróci do normy. Zapraszam do czytania!
*****
25.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniku!
Za dwa dni idę na bal. Dziś jest czwartek. Pogoda nie zmieniła się jak na razie. Niedawno dostarczyli nam stroje uszyte specjalnie na przyjęcie. Przeraża mnie to, że burmistrz zaprosił również Biedronkę i Czarnego Kota. Co ja teraz zrobię? Plagg mi w tym nie pomoże. Przede mną cała noc do myślenia. Na pewno będzie ciężko. Jak na początek dnia WC wybrał nieodpowiedni moment. Zostaliśmy zwolnieni ze szkoły, bo miasto opanował nowy podwładny tego kibla. Okazało się potem, że to był pan dyrektor. Przemienił się po kłótni z ojcem Chloé. Mieliśmy trudny orzech do zgryzienia z Biedronsią. Nawet z nią dzisiaj nie poflirtowałem... :( Potem wybraliśmy się z Nino do kina. Przypadkowo spotkaliśmy się tam z Alyą i Marinette ( ta na pewno przypadkowo, śledziły ich xd ). Zaproponaliśmy im, żebyśmy się wybrali tam razem. Marinette była bardzo spięta, zdenerwowana i spokojna. Ciekawe czemu? Prawie nic dziś do mnie nie powiedziała. Jąkła parę razy i tyle... Może się mnie boi :(
Dobra muszę kończyć, bo czeka mnie nie przespana noc.
Do jutra!
Adrien
~by Mari~

Miraculum: Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 19

Wtedy nagle zjawisko atmosferyczne ustało... Ujrzeli jedną z najsmutniejszych rzeczy dla nich, a może raczej dla Leen. Ania przemieniona w ładną suknię, leżała bezbronna na ziemi. Z jej powiek wydobywały się łzy. Włosy stawały się coraz bardziej jasne. Traciła siły. "Volpina" nie zdążyła nawet jej zabić, bo zamieniła się w bryłę lodu. Leen próbowała zatrzymać ją, ale nie udało jej się. Kwami rozpłakała się na dobre. I nagle...
- Adrien! Obudź się! - krzyknął mu czarne kwami nad jego uchem. Chłopak momentalnie wstał z łóżka. - Jezu! To tylko koszmar! - powiedział uradowany blondyn. Zaprowadził Plagga do swojego biurka i dał mu camembert. W tym czasie wziął orzeźwiający prysznic. Pobudzony, poprawił fryzurę i wyszedł z łazienki. Kwami leżało na kanapie. Spało. W jednym trzeba było przyznać rację - Plagg był mistrzem w jedzeniu sera na czas. Chłopak wyjął z szafy t-shirt, białą koszulę, jeansy i czerwone trampki. Dziś mówił się z kolegami do parku koło szkoły.
- Tylko jak wyznać Mari miłość? W tym śnie wydawało się to proste... - powiedział zamyślony nastolatek.
- Moi lekarstwem na wszystko jest ona... - pokazał mu plakat Anki.
- Ty tylko o niej... - odpowiedział i pokiwał przecząco głową. Po chwili jednak zastanowienia dodał:
- Plagg jesteś genialny! - "porwał" kociaka i schował w torbę. Wybiegł, wyprowadził swój rower i wyjechał przed siebie.
*****
- To będzie wspaniały pomysł... - powiedziała tajemnicza blondynka, która rozmawiała z Mistrzem Fu i Dolores Mac - opiekunką posiadaczy z Japonii.
- Też tak myślę... - powiedział staruszek - Pokoje są już gotowe, sale, gorące źródła... Będzie im tu jak w raju..
- Trzeba jeszcze ich tu ściągnąć... - rzekła Dolores.
*****
Postawił rower przy ścianie. Do spotkania miał jeszcze ponad dwie godziny. Zapukał do tylnych drzwi. Otworzył mu ochroniarz.
- W czym mogę pomóc? - zapytał.
- Chciałem porozmawiać z Anią Dobrzańską. Podobno jest tutaj - powiedział jednym tchem zdyszany Adrien.
- Jesteś na liście osób, które mogom tu wchodzić?
- Nie, nie jestem raczej... ale ja dobrze znam Anię i...
- Panie L'a Fointé proszę go wpuścić - powiedziała brunetka, która pojawiła się nagle. Mężczyzna wykonał polecenie. Pięć minut później Ania gościła go w swoim pokoju, w którym zazwyczaj przebywała. Wyjęła ciastka i poprosiła o dwie porcje kakao. Rozsiedli się na pufach i zaczęli gadać.
- Co chciałeś powiedzieć?
- Bo widzisz... Ja chciałem powiedzieć Mari... - poliki zaczerwieniły się.
- Chcesz jej powiedzieć, że ją kochasz... - powiedziała.
- Skąd wiedziałaś?
- Widać to po tobie...
- To masz jakiś pomysł?
- Myślę, że jeżeli doprowadzę do "przypadkowego" spotkania to powinno pójść już łatwo...
- Jesteś genialna... - rzucił się jej na szyję.
-No na razie to jeszcze nie... - wyjęła telefon. - O której ci dziś pasuje?
- To mam jej powiedzieć dzisiaj? - zapytał przerażony.
- A kiedy? - zaśmiała się lekko pod nosem. Blondyn bardziej się zaczerwienił.
- Może być o 16.00 - wyjąkał. Dziewczyna poklikała na komórce. Po kilku minutach przyszła odpowiedź.

Oki, będę.
Mari ^~^

- Już połowa planu załatwiona. A teraz wszystko ci wytłumaczę, a ty notuj... - podała mu kartkę i długopis. Ustalili, że spotkają się w kawiarni "Cafè StaréBlanc". Do ich spotkania dojdzie, bo Anka na początku będzie z Mari w tej kawiarni, a potem wymknie się i do akcji wkroczy Adrien. "Przypadkowo" wejdzie do knajpy i dosiądzie się. Przeprosi, da bukiet czerwonych róż i wyzna miłość. Połowa kobiet na świecie o tym marzy. Chłopak podziękował jej i pojechał zamówić kwiaty. To jednak miał usmażyć wiele pieczeni na jednym ogniu...
*****
Przesiedziała w łazience godzinę. Wzięła kąpiel i załatwiła kobiecę sprawy. Siedziała w pokoju. Wyjęła z szafy wszystkie ciuchy, które posiadała. Nie wiedziała co założyć. Pomogła jej Tikki. Chociaż kwami było starsze, znało się na trendach mody. W końcu wybrały czerwoną sukienkę w wzór czarnych serc. Czerwone stworzonko uczesało ją w wysokiego koka. Pomalowała się lekko tuszem do rzęs i błyszczykiem. Lubiła naturalny makijaż. 
*****
Po długiej przerwie od opowiadań... wracam!

24.04.2016 r. , Paryż

24.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniku!
Dlaczego wczoraj nie było wpisu? Proste pytanie i prosta odpowiedź... 22 kwietnia jak wyszedłem od Mistrza i poszedłem do domu, to ojciec tak się przestraszył, że uciekłem... Szkoda mówić... Na początku wrzeszczał na mnie, ale potem zobaczył bandaże i kazał Natalii zawieźć mnie do szpitala. Jak ja nienawidzę tego miejsca... Nie chodzi mi o wygląd, bo to nie o to chodzi. Ten zapach i podejście niektórych lekarzy... To bardzo mnie [czyli Adisia ^~^] mdli. Od razu przyjęli mnie na oddział. Zrobili badania takie jak: pobranie krwi, ciśnienie, tomografia, USG, prześwietlenie klatki piersiowej i kości... Na wyniki musiałem poczekać. Aktualnie jestem na sali razem z dwunastoletnim Adamem. To raczej "informatyk", bo cały czas jest przed monitorem. Próbowałem rozpocząć temat, ale on tylko gapi się w ekran. Choć może to jego sposób, żeby nie zwariować w tych czterech ścianach. Pielęgniarka wczoraj podłączyła mi paracetamol i ibuprofen. Poczułem się trochę lepiej. Resztę wczorajszego dnia przespałem. Dzisiaj obudziłem się o 7.45 i poszedłem do łazienki, która była w naszej sali. Wziąłem prysznic, uczesałem włosy i umyłem zęby. Gdy wyszłem z pomieszczenia doktor Fèrro, który się mną zajmował, ochrzanił mnie, że poszedłem do toalety bez po proszeniu o to pięlegniarki. Pewnie chciał się zająć mną najlepiej ze względu na mojego ojca... Lekarz przeczytał mi wyniki. Mam dwa złamane żebra. Założyli mi nowy bandaż na klatce piersiowej i podłączyli mi nowe płyny. Na śniadanie dostałem owsiankę i sok marchewkowy z bufetu, na obiad roladę z ziemniakami i herbatę, a na kolację kanapki z serem i szynką oraz wodę z cytryną. Było całkiem dobre. Mój kolega z sali nadal nie dawał znaku życiu. Dopiero dziś przywieźli moje rzeczy. Poprosiłem Natalię, żeby przywiązła mi Ciebie. Podałem miejsce, w którym cię ukryłem. Dobrze, że jesteś zamknięty na kłudkę... Ojciec niedawno przyszedł i wymienił ze mną kilka zdań. Teraz poszedł porozmawiać z doktorem. W końcu mam czas, żeby w tobie napisać. Muszę już kończyć, bo słyszę, że tata idzie... A gdyby on się dowiedział, że w tobie piszę... Pewnie przeczytałby Ciebie i wszystko się wydało.
Adrien
~ by Mari ~
*****
Wszystkie zaległe prace nadrobione! Pozdrawiam!

22.04.2016 r. , Paryż

22.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniczku!
Przepraszam, że zrobiłem jedno dniowom przerwę, ale wczoraj podczas spotkania u Mistrza Fu klozet (WC) zaatakował nas. Ale raczej jego nowa podwładna - "Volpina". Bardzo mocno oberwałem i zemdlałem. Dopiero niedawno się obudziłem. Nade mną siedziała Biedronka. Płakała. Gdy zobaczyła, że się obudziłem powiedziała: - Kocie już takich mi tu numerów nie rób, bo prawie dostałam zawału przez Ciebie... Nie możesz mnie tu zostawić samej... - i przytuliła mnie mocno. Trochę jąknąłem więc wypuściła mnie z uścisku i przeprosiła. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, że jest 22 kwietnia. Spałem prawie dwa dni! Zauważyłem, że mam dużo bandaży na sobie. Chciałem je rozwinąć, ale Biedronka przeszkodziła mi mówiąc: - Nie możesz ich zdjąć! Zostałeś ciężko ranny i Mistrz cię opatrywał! Masz dużo ran otwartych! Po tych słowach Biedronsia ułożyła mnie w pozycji leżącej, przykryła, poprawiła poduszkę... Po prostu zajęła się mną jak chorym. Chociaż tak naprawdę nim byłem... Do szczęścia potrzebowałem tylko Mojej Pani w krótkim uniformie pielęgniarki... O, te moje zboczone fantazje...
Dobra muszę kończyć, bo idzie Mistrz Fu i moja miłość, a znając życie powiedzą, żebym się nie przemęczał.
Do jutra (może) !
Adrien
~ by Mari ~

20.04.2016 r. , Paryż

20.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniku!
Dzisiaj znowu do Ciebie piszę. Dostałem wiadomość od Mistrza Fu, abym jutro przyszedł do niego jako superbohater. Inni też mają tam być. Biedronsia... Ach, ale teraz czas skończyć marzyć. Obudziłem się o 6.55. Poszedłem od razu w stronę łazienki. Chociaż i tak będę pachnieć serem... - pomyślałem tak na początku. Wziąłem zimny prysznic i zająłem się moimi bujnymi blond włosami. Gdy skończyłem postanowiłem ubrać się dziś inaczej. Założyłem zielony t-shirt, czarne jeansy i niebieskie tenisówki. Zszedłem na dół na śniadanie, naleśniki z truskawkami z sokiem pomarańczowym. Było niebo w gębie. Zostałem jak zawsze odwieziony pod placówkę. Czekał na mnie Nino, ale ze smutnymi wieściami. Nathaniel próbował poderwać Marinette, a mojemu kumplowi ona się podoba. Chciałem mu pomóc dlatego zapytałem się Marinette czy chodzi z Nathanielem. Wyjąkała mi, że nie. Powiedziałem przyjacielowi dobrą nowinę. Bardzo się ucieszył. Miłość niekiedy jest ślepa... chociaż u mnie i Biedronki na razie jest okey... Nie jesteśmy jeszcze razem, ale nad tym pracuje. Lekcje minęły dziś nadzwyczaj szybko. Na pierwszych dwóch były w-fy, potem fizyka, chemia, fransucki, matematyka i WDŻ. Na tym ostatnim rozmawialiśmy o wpadce... Nie muszę ci mówić, bo to raczej intymne rzeczy... Kiedy wróciłem do domu, zastałem ojca w salonie. W ciszy zjadłem z nim obiad. Zaproponował, żebyśmy się wybrali na bal organizowany przez burmistrza. Byłem lekko zdziwiony jego propozycją, ale bez namysłu zgodziłem się... Impreza miała się odbyć za tydzień. Tata zamówił dla mnie smoking. Dopiero później domyśliłem się, że on to robi dla szopki... Chce pokazać, że jest wspaniałym ojcem wyłącznie prasie i mediom. Byłem zły, ale nie mogłem odmówić. Wszystko już było zaplanowane. Zawiedziony poszedłem odrobić zadania. Zajęło mi to godzinę i musiałem się pouczyć do testu z chemii, który miał być jutro. Podczas moich obowiązków, jak zawsze WC musiał coś "zmalować". Tym razem wymyślił Pioruna. Jak się domyśliłem po nazwie, zaczął we mnie rzucać piorunami. Po chwili pojawiła się Biedronka. Nie była dziś tak zdeterminowana jak zawsze. Coś musiało się stać... - pomyślałem. Moja Pani wykrzykła: Szczęśliwy Traf i jo-jo stworzyło piorunochron. Dzięki niemu ochroniliśmy się od strzałów. Znieurochmiłem wroga, a Biedrona przejęła wisiorek, w którym kryła się akuma. Złamała przedmiot i wyleciała ciemna ciemka. Złapała ją w jo-jo, a zamiast niej momentalnie pojawił się biały motylek. Rzuciła piorunochronem do góry i powiedziała: Niezwykła Biedronka! Wszystko wróciło do normalności. Przybyliśmy naszego żółwia i rzekliśmy swoje: Zaliczone. Rozeszliśmy się w odwrotne strony. Zdążyłem przetransportować się do pokoju, gdzie przemieniłem się w prawdziwą postać. Wziąłem kąpiel i nakarmiłem Plagga camembertem. Ubrałem się w spodenki na noc i walłem w kimono. Niedawno obudził mnie Plagg, żebym mu znów dał sera. Na początku byłem trochę zły, ale przy okazji przypomniałem sobie o następnym wpisie w tobie. Za chwilę pójdę spać, bo czuję się senny...
Do zobaczenia jutra!
Adrien
~ by Mari ~

19.04.2016 r. , Paryż

19.04.2016 r. , Paryż

Drogi pamiętniku!
Dziś wstałem o 5.50. Nie mogłem w ogóle spać tej nocy. Cały czas śnią mi się te koszmary. Ale o tym później... Od razu poszłem wziąć orzeźwiający prysznic. Woda spływała po moim ciele. Momentalnie poczułem się pobudzony tak jakbym wypił kilka filiżanek kaw. Po wyjściu wytarłem się i założyłem czarny t-shirt, białą koszulę, jeansy i czerwone trampki. Przemyłem twarz i ułożyłem włosy do porządku dziennego. Długo siedziałem i zastanawiałem się co zrobić. W końcu postanowiłem powtórzyć słownictwo z języka chińskiego. Gdy skończyłem była godzina 7.25. Zszedłem na dół na śniadanie. Dostałem crosainta z czekoladą i kakao ze świeżych mielonych ziaren. Szybko zjadłem oraz oblizałem palce. Wziąłem torbę i "Goryl" zawiózł mnie do szkoły. Przed nią czekał na mnie Nino. Zajęcia minęły dziś powoli chociaż nie wiem czemu wydawało się, że szybciej niż zwykle. Na pierwszej mieliśmy fransucki, potem matematykę, biologię, historię, w-f, niemiecki, a na końcu angielski. Podczas biologii oczywiście zaatakował WC. Jak zawsze nie miał pomysłu na nazwanie złoczyńcy. Flesz... Co za nazwa... Jego bronią było oślepianie innych. Dzięki aparatowi mógł zatrzymać ludzi w dowolnej pozie. Cała szkoła została ewakuowana oprócz mnie... Powiedziałem nauczycielce, że zostawiłem torbę w środku i muszę ją przynieść. Pobiegłem i schowałem się w toalecie. Wykrzykłem: Plagg wysuwaj pazury. I tak pojawiły się kocie uszy, maska oraz kostium. Byłem drugi. Biedronka walczyła już z Fleszem. Pomagałem jej jak tylko mogłem. Użyłem Kotaklizmu by zepsuć flesz, aby nam nie świecił w oczy. Zostało mi niewiele czasu. Ale Biedronsia jak zawsze użyła swojego Szczęśliwego Trafu i uratowała Paryż. Tym razem pojawił się statyw od aparatu. Szybkim ruchem odepchnęła wroga więc zerwałem z jego szyi urządzenie. Moja Pani zgniotła go i wyleciała akuma. Złapała je w jo-jo i krzykła: Niezwykła Biedronka więc wszystko wróciło do normy. Oboje zeskoczyliśmy w swoje strony, a po chwili się przemieniłem. Tak z nienacka wróciłem do kumpla i powiedziałem mu, że Flesz mnie "uchwycił". A on na to: No bo przecież jesteś modelem. I zaczęliśmy się głośno śmiać. Później Alya opowiadała i pokazywała klasie filmik jak to Biedronka znowu uratowała nasze tyłki. A Czarny Kot to co? Przecież jestem też superbohaterem. Wróciłem do domu po lekcjach i zjadłem obiad. Odrobiłem pracę domową i musiałem jechać na sesję do parku. Kolejny raz spotkałem Marinette wraz z Alyą. Plagg dzisiaj był jakoś spokojny. Zjadł kilka krążków sera i zdrzemnął się. Jestem ciekawy co będzie z tą księgą. Mistrz Fu nie odezwał się jak na razie... Po zakończeniu sesji, udałem się do domu na kolację i "odprawiłem" wieczorną toaletę, a w tej chwili do Ciebie piszę. Niedługo muszę pójść spać. Ale jeszcze opiszę ci mój koszmar. Na początku była lekcja chemii w szkole. Później pojawili się wrogowie, których do tej pory pokonaliśmy. We Francji pokazali się nowi superbohaterowie. Jedną z nich była Pixie girl. Walczyliśmy z WC, gdy nagle.... Tu sen się urwał. Nie wiem czemu nie mogę go rozwinąć. Dobra będę mu kończył, bo trzeba do szkoły wstać. Do jutra pamiętniczku!
Adrien
~ by Mari ~
*****
Przepraszam Was, że długo czekaliście. W tym tygodniu miałam sprawdzian i dużo prac domowych, a tak poza tym chodzę dodatkowo teraz na rehabilitację i nie mam czasu pisać. Drugim powodem jest odebranie telefonu... ( znowu xd...). Nie wiem kiedy dodam kolejne części opowiadania. Powinny pojawić się w weekend tak jak zaległości pamiętników Adriena. Do zobaczenia wkrótce!
Mari Agreste

18.04.2016 r. , Paryż

18.04.2016 r. Drogi pamiętniku! Pogoda dziś była wspaniała. Słońce świeciło przez cały dzień, a temperatury sięgała do 30 stopni Celsiujsza. Jak zawsze wstałem o 7.30. Gdy wygramoliłem się z łóżka, wziąłem orzeźwiający prysznic i ubrałem się w czarny t-shirt, białą koszulę, jeansy i trampki. Później zjadłem na śniadanie. Dostałem tosta francuskiego z sokiem pomarańczowym. Następnie przyszła do mnie Natalia i dała mi plan zajęć na dziś. Było tam zapisane m.in. sesja. Potem jechałem do szkoły. Jak to codziennie, czekał na mnie Nino. Przywitaliśmy się i ruszyliśmy do klasy. Lekcje przebiegały normalnie. WC jak na razie wtedy nie zaatakował. Mieliśmy najpierw fransucki, matematykę, w-f, chemię, fizykę i na końcu biologię. Przez cały dzień myślałem o spotkaniu z Biedronką. Kiedy skończyły się lekcje, od razu pojechałem na sesję. Odbyła się ona w parku niedaleko placówki edukacyjnej. Naprzeciwko niego jest piekarnia rodziców Marinette. Podczas zdjęć do gazety 'L'a Crystal' w plenerze ukazała się Marinette z Alyą oraz z jakąś dziewczynką. Uśmiechały się do mnie i machały. Za te gesty odpłaciłem im szczerym uśmiechem. Nagle fotograf przestał robić zdjęcia, bo stwierdził, że czegoś tu brakuje. Wtedy pojawiła się nowy złoczyńca - Nawałnica. Razem z Biedronką pokonaliśmy ją, a raczej znowu WC. Po skończeniu dzisiejszych zajęć, szybko odrobiłem lekcje oraz zjadłem kolację. Plagg zjadł dziś tylko 6 camembertów?! Nie rozumiem, jak można zjeść aż tyle sera. Usłyszałem jak tata rozmawiał przez telefon. A może raczej kłócił się, bo słychać było wrzaski. Otwierał on tajemniczy sejf za portretem mamy. Zamknął go i wyszedł. Po chwili wślizgnąłem się do biura i Plagg otworzył sejf. Za nim znajdowało się dużo zdjęć mamy, pamiątek z Peru oraz księga. Otworzyłem ją. W środku było wszystko o posiadaczach i samych miraculach. Byłem w wielkim szoku. Co to miało znaczyć. - Musisz to zanieść do Mistrza Fu. - powiedziało czarne kwami wylatując spod koszuli chłopaka. - Dobrze, ale jutro to załatwię. - powiedziałem mu. Wziąłem książkę i zamknąłem sejf. Wyszedłem tak jakby nigdy nic i udałem się do swojego pokoju. Ukryłem ją pod łóżkiem. Nie oglądałem jej. Wolałem przekazać je w odpowiednie ręce. Było już dosyć późno więc zasnąłem. Dopiero niedawno się obudziłem, bo chciało mi się strasznie pić. Ale to nie był jedyny powód. Miałem potworny koszmar. Śniło mi się ostateczne starcie z WC. Ale to już opowiem Ci jutro. Przed chwilą przypomniało mi się o Tobie dlatego piszę to tak późno. Dobra, ale teraz muszę udać się do krainy Morfeusza. Do jutra! Adrien ~ by Mari Agreste ~

17.04.2016 r. , Paryż

17.04.2016, Paryż
Drogi pamiętniku!
To mój pierwszy wpis do Ciebie. Nie będę długo pisał, bo nie lubię, a poza tym jestem chłopakiem, a raczej dziewczyny lubią się rozpisywać. Zaczynam pisać od wydarzenia, które nastąpiło całkiem dawno. Pogoda w tym dniu trochę nie dopisała, po południu zaczął padać deszcz.Kilka miesięcy temu otrzymałem czarne miraculum - pierścień. Kwami, które się mną opiekuje to Plagg. Jest trochę ponurawy i często przekupuję go jego ulubionym serem - camembertem, bo inaczej nie przemieniłby mnie w Czarnego Kota. Właśnie dzięki niemu staje się wyżej wymienionym superbohaterem. Mój kostium jest cały czarny tak jak maska. Dodatkowo mam przyczepiony na szyi złoty dzwoneczek. Na głowie pojawiają się kocie uszy, a z tyłu mam swoją ukrytą broń - kijek. Moje blond włosy wtedy się wydłużają, a oczy stają się bardziej zielone. Razem z Biedronką bronię Paryża. Właśnie Biedronka... Gdy pierwszy raz ją ujrzałem zakochałem się po uszy. Jednak jej nie powiedziałem, że się w niej podkochuje, bo po prostu wstyd mi. Gdy jestem Czarnym Kotem staje się pewniejszy siebie i powiem to co mi przychodzi do głowy. Mój pierwszy dzień w szkole nie był za bardzo udany. Wstałem pół godziny przed ósmą. Szybko zjadłem śniadanie, wziąłem prysznic, ubrałem się i pojechałem do szkoły. Na początku usiadłem obok Nino - chłopaka z mojej klasy. Ale potem nadeszła Chloé i przedstawiła mnie jako swojego przyjaciela. Od razu wszystkich zniechęciło do mnie. Później razem ze swoją przyjaciółką Sabriną przykleiły gumę na miejscu Marinette - koleżanki, która chwilę wcześniej naraziła się Chloé. Wtedy zdałem sobie sprawę, że "moja przyjaciółka" nie jest lubiana. Próbowałem odkleić to z jej miejsca, ale ona gdy zobaczyła mnie, że "przyklejam" gumę, nazwała mnie "prawdziwym przyjacielem Chloé" i obraziła się. Chwilę potem okazało się, że jednak Nino mnie polubił i od razu zostaliśmy najlepszymi kumplami. Popołudniu gdy miałem już iść na sesję, zaczęło padać. Stałem pod dachem placówki i ujrzałem Marinette. Musiała nie mieć niczego na deszcz, bo tylko stała, patrzyła jak leje i była smutna. Postanowiłem dać jej moją parasol, bo i tak jechałem limuzyną. Najpierw wahała się czy wziąć, ale jednak odebrała ode mnie przedmiot. Przypadkowo zamknęła się w parasolce czym wywołała u mnie śmiech. Kiedy odchodziłem od niej Plagg wyszeptał:
- To teraz znalazłeś przyjaciółkę... Po ty słowach uśmiechnąłem się i bardzo szybko biegłem w stronę pojazdu. W samochodzie był mój ojciec. To słynny projektant mody. Rzadko bywa w domu. Powiedział, że pozwoli mi uczęszczać do gimnazjum. No wreszcie... - pomyślałem. W końcu pozwolił mi chodzić do normalnej szkoły. Jak wróciłem do domu i zjadłem obiad, zacząłem odrabiać pracę domową. Po skończeniu lekcji odpoczywałem po walce. O, tak wspomnę jeszcze o bitwie ze skalniakami? Tak ja bym to nazwał. Pierwsza wygrana ze złoczyńcami. Razem z Biedronką, raczej za drugim razem udało się... Na początku to była nasza jedyna przemiana więc nie wiedzieliśmy jak postępować z wrogami. Dlatego po raz pierwszy nie złapała akumy. Aha, jeszcze wspomnę o tym. Akuma to motyl, którego zmienia Władca Ciem w czarną ćmę. A Władca Ciem to nasz największy wróg. Chcę zdobyć nasze miracula i mieć świat tylko dla siebie. No więc ciągnąć dalej. Okazało się, że gdy nie złapie się ćmy, to rozmnożą się nowe oraz zaatakują przypadkowych ludzi i będziemy mieli nowych złoczyńców. Ale za drugim razem zwyciężyliśmy dlatego wszystko wróciło do normy. A teraz piszę do Ciebie pamiętniku. Jestem po kolacji oraz wieczornej toalecie. Po mału zasypiam, a Plagg kończy jeść trzeci camembert. Bardzo jestem padnięty więc idę do krainy Morfeusza. Do zobaczenia jutro.
Adrien
~ by Mari Agreste ~ 
*****
Jak obiecałam jest pamiętnik Adriena. Mam nadzieję, że się spodoba. Dziś jeszcze wyniki konkursu. Jesteście podekscytowani? Bo jak tak xd....
Pozdrawiam!
Mari Agreste

Miraculum: Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 18

Podczas, gdy ona "bawiła się" , cała Francja zamieniła się w "lodową krainę". Nikt nie wychodził z domu. Superbohaterowie rozdawali ciepłe koce i drewno na opał. Burmistrz zapraszał głodnych do hotelu na gorący obiad. Ale również wrogowie "nie spali". Postanowili przygotować się na warunki pogodowe. Zamienieni w zwykłych ludzi wybrali się do sklepu w górach.
- Dzień dobry! O, toż to sam pan Agreste. W czym mogę służyć? - zapytał mile sprzedawca.
- Poprosimy dwa ciepłe koce i dwie pary zimowych butów. - powiedziała pewnie siebie Lila.
- Dobrze, już podaję! - sklepikarz poszedł na zapleczę.
- Szefie, ale co my jej zrobimy?
- Zamienimy ją w bryłkę lodu.
*****
Gdy po kilku godzinach robotnicy "rozpuścili" hotel Grand Paris, superbohaterowie znaleźli w apartamencie małe, zamarznięte, białe kwami.
- Leen?! Ty żyjesz?! - zaczął trząść ją Plagg.
- Taaakk... Tyyy.. mójjj... głupiii.. bracieee.... - powiedziała istotka budząc się.
- Bracie?! - krzykli wszyscy.
- Tak. Nie wiedzieliście? - zapytała Foxy, kwami lisa. - Plagg jest starszym bratem Leen.
- Starszym i głupszym. - powiedziała stworzonko wstając. Była cała zimna. Mistrz Fu wziął ją na ręcę i przytulił do swojego grubego szalika. Momentalnie jej temperatura podskoczyła.
- Gdzie jest Ania? - zapytała rozglądając się po pomieszczeniu.
- Ania narobiła zimy w całym kraju... - powiedziała smutnym tonem Mari.
- Ale jak to..? - po ciałku kwami poleciała łza i rozpłakała się rzucając siebie w ramiona brata. Plagg próbował ją uspokoić.
*****
Właśnie skończyła budować zamek z lodu. Sama nie wiedziała, że tak potrafi. Pałac wyglądał przepięknie. Schody, żyrandole, podłoga, ściany... wszystko zrobiła dzięki swojej mocy. Usłyszała hałasy na zewnątrz więc postanowiła to sprawdzić. Ujrzała "Volpinę" i WC, którzy kierowali się w jej stronę. Musieli ją zobaczyć, bo przyspieszyli kroku. Uciekła na piętro. Ale oni nie dawali za wygraną. Dogonili ją.
- No co teraz jesteś cwana? - zapytał Gabriel przemieniony w Władcę Ciem.
- Czego chcesz?
- I jeszcze śmiesz się tak do mnie odzywać...
- Oj, szefie! Nie trudź się nią! Ona i tak pogrąża się w swoim strachu! - powiedziała jej w twarz fałszywa lisiczka. Ona miała rację! - pomyślała Ania. Była bardzo zdezorientowana dlatego WC wykorzystał to i strzelił silną mocą w jej serce. Pasemka włosów dziewczyny po mału stawały się jasne. Chwilę leżała bez ruchu. Ciało stawało się jak lód. Zamroził ją. *****
Wszyscy szli po szlaku, który prowadził do góry. Nagle Leen sama z siebie upadła na ziemię. Mistrz Fu oraz inny szybko zareagowali. Staruszek wiedział co się święci.
- Musimy szybko dojść!
- Ale dlaczego Mistrzu? Czy coś jest nie tak? - zapytała Ami. Każdy patrzył na siebie.
- Jeżeli nie dojdziemy na czas może być za późno! - krzyknął stalowym tonem. Dziewczyny przeraziły się tak jak wszyscy.
*****
Po mału wstała. WC był zdumiony, że potrafiła powstać po tak silnym uderzeniu. Wiedziała, że nie da rady ich pokonać, ale znieuruchomić tak. W sekundzie zaczęła działać lodem. Szybko zatrzymała wrogów, ale nie na długo. WC dzięki swojej sile wy dostał się z pułapki.
- To teraz dokończę swoje dzieła... - wstał i miał ruszyć, ale przeszkodziła mu "lisiczka".
- A ja to co? - zapytała z oburzeniem.
- Przepraszam, zapomniałem o tobie. - uwolnił ją i dał sztylet. - To ty zakończyć tę walkę.
Volpina zamarła na moment, ale po chwili ocknęła się i rzekła:
- Oczywiście, że to zrobię. To mój obowiązek.
Wichura wraz z gradem narastała. To przez ten strach. Ona już się poddała. Teraz chciała ucieć tylko gdzie? WC i tak ją wszędzie znajdzie... Nagle od tyłu zaszła ją lisia podróbka.
- Proszę zostaw mnie ! - błagała. - Ja chcę tylko odejść. Zaopiekuj się moją kuzynką Marinette, proszę!
- Mam się zaopiekować tylko, że... nie mam jak.
- Ale jak to?
- Ty nadal tego nie rozumiesz? Ona nie żyję. Zamarzła przez tą epidemię zimna. To ty ją zabiłaś! - krzykła to co wymyśliła na poczekaniu. Nastolatka po tym co usłyszała upadła, a wichura ustała.
*****
Szli jak najszybciej, ale wichura ich spowalniała. Byli już blisko pałacu. Wtedy nagle.. 
*****
Hej! Mam nadzieję, że się podoba. Jutro znajdziecie na blogu pierwszy wpis nowej serii Pamiętnik Adriena. Powinno wam się spodobać. Koleżanka czytając fragment mówiła że jest wspaniały. Do zobaczenia jutro, a może raczej dzisiaj...?
Pozdrawiam!
Mari Agreste

Miraculum: Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 15

Uwaga!!! To 15 część opowiadania. Dodaje ją teraz, bo pomyliłam się w numeracji opowiadań i napisałam, że to 17 część. Chciałam ją edytować, ale przypadkiem przestała isnieć dlatego macie poprawioną cyfrę :3 

*****

-A ja myślałem, że nie żyjesz?! - wybuchł śmiechem. - Fajnie się patrzyło jak umiera koleżanka! Mari dopiero teraz się rozbeczała. Nawet nie próbowała się powstrzymywać. WC podszedł do niej.
-Ej, spróbuj ją tknąć! - krzyknął Adrien.
-Nie bój... się oon... jej nie tknie... - wstała powoli z ziemi. WC patrzył się w nią jak wryty. Przecież przed chwilą ją zabiłem...- pomyślał.
-Ja przecież... ciię zabiłemm... - wyjąkał i lekko się cofnął. Dopiero teraz Marinette spojrzała na swoją kuzynkę. Jej brzuch nadal przypominał rozszarpane mięso. Z jej warg wydobywała się czerwona ciecz. Niby zachowywała się się jak normalny człowiek, to kolor oczu powtórnie zmienił się na ten zwykły. -Sama nie wiem czemu jeszcze żyję... - powiedziała podśmiewując się pod nosem. - Może to przeznaczenie... Aby razem z Biedroną cię załatwić... - popatrzyła na płaczącą towarzyszkę swoim przebiegłym spojrzeniem. I nagle...
-Marinette, czas do szkoły! - krzyknęła Sabina do swojej córki. Nastolatka szybko otworzyła oczy i otarła czoło. To tylko koszmar - pomyślała.
-Już wstaję! - odpowiedziała i obejrzała się za budzikiem. Wskazywał godzinę 7.25. W biegu zerwała się z łóżka i założyła czarną koronkową spódnicę, białą koszulę, szarą marynarkę i baleriny. Zbiegła na dół na śniadanie. To co miała na talerzu znalazło się w jej plecaku, po czym rzuciła zwykłe:
-Zjem w szkole!
Wzięła tornister, który był wypełniony przyborami i kosmetyczką. Gdy trafiła do placówki, poszła do najbliższej toalety, aby poprawić wygląd. No bo przecież Adrien nie może mnie zobaczyć bez makijażu - pomyślała. Po drobnych korektach, pobiegła pod klasę gdzie spotkała Alyę.
-No nareszcie! Gdzie ty byłaś! - przytuliła Mari po czym dodała - No nieźle! Nie wiedziałam, że aż tak się wystroisz. Na co nastoletnia Biedronka rzuciła:
-Merci.
*****
Wstała dzisiaj o 8.30. Nie miała zaplanowanych żadnych spotkań. Musiała teraz znaleźć tą super - moc. Ruszyła do łazienki, która była w jej pokoju. Po odświeżeniu się, poszła specjalnie do piekarni Dupain-Cheng'ów. Chciała porozmawiać z nią i Tikki. Może one mi pomogą? - pomyślała.
-Cześć ciociu! - rzuciła. - Masz może jakiegoś rogala z czekoladą?
- Tak. Może być ten?
Dziewczyna przytaknęła. Sabina za pomocą szczypiec włożyła wypiek do torebki, a Ania podała jej banknot.
- Jest może w domu Mari? - zapytała odbierając śniadanie.
- Niestety nie ma. Dzisiaj ma zajęcia trochę wcześniej. - odpowiedział Tom wchodząc z świeżymi bułeczkami.
- Aha. To w takim razie przyjdę po południu. Merci! - i wyszła ze sklepu. 

*****
- Chłopie, czy ta miłość ci odwaliła?! - zapytał Plagg Adriena, który był w toalecie.
- Nie, a czemu pytasz? - powiedział jak zwykle opanowany.
- No bo na każdej lekcji gapisz się na nią, myślisz o niej, piszesz liściki miłosne w domu i cały czas o niej gadasz! - powiedziało oburzone kwami. Chłopak nie odpowiedział. Kwami wleciało do koszuli nastolatka. Kiedy wyszedł na korytarz i zobaczył Marinette, zajmurowało go... Dziewczyna bardzo ładnie dziś wyglądała. Świetnie dopasowany strój i odpowiedni makijaż dodawał jej uroku kobiecości. Chciał do niej podejść, ale zza horyzontu ukazał się Nathanaël - kolega, który w skrycie podkochiwał się w Mari. Musiał wyrazić komplement, bo dziewczyna się zarumieniła i usłyszał ledwo słyszalne: Merci. Jego krew się gotowała. Było widać jego zazdrość. Nikt nie może mieć oprócz niego, jego pani - pomyślał. Momentalnym tempie odsunął chłopaka od swojej ukochanej i powiedział:
- Sorry, ale odwal się od mojej dziewczyny...?! - i pocałował nastolatkę w usta. Fiołkowooka nie kryła zdziwienia. Trwali tak przez kilka sekund. Każdy się na nich patrzył. Alya dyskretnie zrobiła kilka zdjęć, by potem przesłać przyjaciółce. Gdy przestali rozległ się wielki wiwat na ich cześć. Ale dziewczyna nie była szczęśliwa. Była zła na chłopaka. Zaciągnęła go pod toalety i wrzasnęła:
- Coś ty zrobił?! - nie kryła poirytowania.
- Nie mogłem pozwolić aby inny chłop... - nie dokończył bo mu przerwała.
- Mogłeś... - dziewczyna zmieniła ton na łagodny. Nagle z torebki wyskoczyła Tikki.
*****
Sorry, że tak późno, ale miałam skonfiskowany telefon. Wynagrodzę wam to jeszcze.
Pozdrawiam!
Mari Agreste

Miraculum: Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 17

- Czy uczynisz mnie najszczęśliwszym człowiekiem, i zostaniesz moją dziewczyną? - zapytał i spojrzał na ukochaną. Była zdziwiona, ale też radosna.
- Tak!! - krzykła, przytuliła się do niego. Chłopak zobaczył, że po jej policzku spływa łza więc otarł ją swoim kciukiem. Jeszcze raz głęboko spojrzeli w sobie oczy i znowu połączyli się w namiętnym pocałunku. Trwali tak dopóki nie usłyszeli krzyku... Po chwili niebo stało się ciemne... W parku zebrali się wszyscy posiadacze będący we Francj, w tym Mistrz Fu, oprócz jednej posiadaczki - Ani.
- Gdzie jest Anka?! - zapytały chyba wszystkie dziewczyny. Nikt nie zdołał odpowiedzieć, bo jakby z nikąd pojawił WC i Volpina.
- O jakie to słodkie, martwicie się o koleżankę! - powiedziała i wybuchła śmiechem.
- Volpina! - wysyczała przez zamknięte zęby Ami, zamieniona w Abeję.
- Raczej wasza przyjaciółka do Was nie dołączy... - powiedział WC śmiejąc się.
- Czemu niby? - zapytała Biedronka. Wrogowie spojrzeli na siebie i wybuchli śmiechem.
- To wy tego jeszcze nie widziałyście!? - wydukała ze śmiechem, po czym dodała. - Zamieniła hotel Grand Paris w lodowiec! - wykrzykła na cały regulator.
- Nie kłam! To w nie stylu Muzy!! - odpowiedziała prawdziwa lisiczka.
- Jeżeli nie wierzycie, to same zobaczcie! - zachęciła ich z uśmieszkiem. WC stworzył swoimi mocami jakimś cudem telewizor i go włączył. Właśnie nadawali relacje spod samego budynku. Naprawdę wyglądał jak bryła lodu.
- Skąd mamy pewność, że to na pewno Anka zrobiła?! Może to twoja sprawka?! - powiedział Czarny Kot.
- No to jeżeli nam nie wierzycie, to może zapytajcie się "aniołeczka"? - rzekła pewnie siebie Volpina.
*****
Ukryła się w zaułku. Jej tajemnica wyszła na jaw przez Chloé. Gdyby nie zciągła z niej rękawiczki i nie zdenerwowała, to by nie zamroziła hotelu. Uciekła. Nie chciała być zagrożeniem dla innych. Ta moc pojawiła się niedawno. Zaczęła się nasilać. Bała się jak cholera. Czego się bała? Że uznają ją za wiedźmę i znienawidzą. Ale teraz jest tylko sama. Zostawiła Leen w hotelu. Nie chciała, żeby ktoś zrzucił winę na nią. Wcale nie płakała. Musiała być silna. Postanowiła się wybrać w same góry. Tam nikt jej nie znajdzie i nie będzie zagrożeniem dla innych. Przeskakiwała budynki by nikt jej nie zobaczył. Po każdym kroku na dachu pojawiał się lód.
*****
- Ej, a może to tylko żart? - wyjąkał Plagg. - Moja mi amora nie zrobiła by tego! - bronił tak zaciekle. Nagle zobaczyli, że asfalt pokrywa się lodem, a w powietrzu zaczyna padać śnieg. Nad nimi przeleciała jakaś postać. Nie zdążyli spojrzeć jej się dokładnie. Dzięki swoim magicznym przyrządom, szybko dostali się pod sam ekskluzywny budynek. Robotnicy próbowali przełamać zamarznięty hotel. Do super bohaterów podeszła Chloé "na skargę".
- No nareszcie jesteś, Biedronko! - rzuciła się w ramiona bohaterki i spojrzała na innych. - I wy też.
- Co się stało? - zapytała Abeja.
- Była w hotelu mojego tatusia, pewna "gwiazdeczka", kuzynka takiej jednej pokraki z mojej klasy. I gdy byli fotoreporterzy, a oni chcieli zrobić zdjęcia tej "gwiazdeczki" więc też chciałam z nią. Dlatego pociągnęłam ją za rękę i zdjęłam jej jedną rękawiczkę, a ta zaczęła się na mnie drzeć. Więc też zaczęłam ją obrażać, a ta jednym ruchem ręki zrobiła lód... I później uciekła.
- Gdzie ona uciekła? - zapytała "Volpina", która nagle pojawiła się z Władcą Ciem.
- Yyhhh... Mówiła coś o jakiejś górze... - powiedziała przerażona blondynka i ukryła się za Czarnym Kotem.
- O, dziękuję! Co za trafna informacja! - powiedział uśmiechnięty Władca Ciem. - A teraz "Volpino", ruszajmy! Zrobimy jej gorące powitanie!- zaśmiał złowieszczo i przemieszczali się z zawrotną szybkością.
*****
Wspinała się po stromych powierzniach gór. Zdjęła rękawiczki. Pewnie już każdy wie - pomyślała. Szła. Pod nosem śpiewała piosenkę...
"Na zboczach gór, biały śnieg nocą lśni i nietknięte z tobą trwa, Królestwo samotnej duszy, a królową jestem ja..."
Puściła pelerynę i zaczęła "rzeźbić" śniegiem i lodem. Cały krajobraz letni zamienił się w zimowy.

Miraculum: Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 16

- Niech zgadnę, to był durnowaty pomysł Plagga? - westchnęła. Od razu pojawiło się kolejne kwami.
- Ej, byle nie durnowate! - próbował się bronić Plagg. - A tak poza tym obiecałeś mi autograf!
- Jaki autograf? - zapytała ciekawie Mari.
- Od Ani... - powiedziało rozmarzone kwami. Marinette lekko się zaśmiała.
- I taką właśnie ciebie lubię... - powiedział blondyn i przybliżył swoją twarz do jej ust. Dziewczyna teraz nie odepchnęła chłopaka. Zrozumiała, że on ją kocha... Połączyli swoje usta w namiętnym pocałunku. Plagg z lekkim obrzydzeniem wleciał do torby nastolatka. Tak samo postąpiła Tikki. Po kilku minutach oderwali się od siebie. Spojrzeli sobie głęboko w oczy. Jaki ja byłem cholernie głupi - pomyślał. - Miałem miłość swojego życia obok siebie... Marinette, gdy zobaczyła jego rzadką minę, przytuliła go. Chłopak odwzajemnił uścisk. Niestety nie trwało to zbyt długo, bo pojawiła się Anka.
- No nareszcie! Miłość rośnie wokół Was! - powiedziała puszczając oczko do kuzynki. Para spojrzała na brunetkę ze zdziwieniem.
- Co ty tu robisz? - zapytała Mari.
- Muszę z tobą porozmawiać. - fiołkowooka miała już coś powiedzieć, ale znowu "gwiazda" jej przerwała. - Nie bój się nie uciekłam. Rodzice wiedzą gdzie jestem. Dzisiaj nie mam żadnych zajęć do zrobienia więc mogę trochę czasu spędzić z tobą. - odpowiedziała na wszystkie pytania, które chciała jej zadać starszą jedynie o miesiąc kuzynka. Wtedy nagle wyleciał Plagg ze zdjęciem piosenkarki.
- Już nie mogłem się doczekać... Witaj, może mnie nie znasz, ale jestem Plagg, twój szalony wielbiciel. Czy mogłabyś dać mi swój autograf? - powiedział to z taką powagą, że aż Tikki wyleciała i zaczęła się śmiać. "Najaśniejsza z gwiazd" podpisała się na swoim zdjęciu, wzięła na rękę czarne kwami i dała mu całusa w czółko. Plagguś niczym anioł spadał w wolnym tempie na ziemię.
- Nie wiedziałam, że aż tak zawrócisz komuś w głowie... - powiedziała Mari i cała trójka wybuchnęła śmiechem.
- A co do spotkania, to przyjdź pod szkołę o 12.00. Mamy wtedy trzy godziny przerwy więc uda nam się pogadać.
- Okej... - przytuliła nastolatków i ruszyła przed siebie.
- Mam pewien pomysł Leen. - powiedziała do swojej kwami.
- Jaki? - zapytała jak zawsze grzecznie.
- Kupię Mari czerwony materiał w czarne kropki. Niech dostanie coś ode mnie za pomoc przy takiej niezdarze. - odrzekła.
- To nieprawda. Jesteś niezwykłą dziewczyną, Aniu. Po tylu latach mnie odnalazłaś i bez namysłu przygarnęłaś. Nigdy nie spotkałam takiej osoby. - białe kwami wtuliło się w jej szyję. Obie wyruszyły do najlepszego sklepu z materiałami w Paryżu. Lekcje mijały dość szybko. Najgorsza była pierwsza - matematyka. Potem fransucki, plastyka i W-F. I tak nadeszła godzina 12.00. Przed szkołą czekała już na nią kuzynka. Przywitała się i poszły do kawiarni "Café Paris" niedaleko placówki. Podeszła do nich serveuse*.
- Table pour deux personnes**. - powiedziała Marinette. Posiadaczki zajęły miejsca przy oknie. Dopiero teraz "Biedronka" zauważyła na rękach Ani rękawiczki.
- Dlaczego masz na rękach rękawice? Przecież jest lato. Ale ona nic. Nie odpowiedziała.
- Servez-moi s'il vous plaît Menu***. - powiedziała w głosie bez emocji do obsługi "nie mowa ". - Nous voudrions commander à la carte.**** - zwróciła się do dziewczyny. Po kilku minutach zamówiły cocktail de jus de fruits***** i riz à l'Impératrice******. - To o czym chciałaś ze mną pogadać? - Pomogłabyś mi znaleźć mi moją moc?
- Tak, jasne!
- A... Prawie bym zapomniała. - podała projektance torbę. W środku był piękny materiał "biedronkowy", igły, poduszeczki, szpilki, nowe nici i inne rzeczy. Marinette podskoczyła z radości. Ania zaczęła się śmiać. Po skończeniu posiłku, wyszły i jeszcze chwilę pogadały. Na sam koniec Ance przypomniało się, że Mari to po francusku mąż. Zaczęły obie nabijać się ze skrótu imienia. Do rozpoczęcia zajęć zostało 1,5 godziny więc Adrien zaprowadził ją do parku.
- Co chciałeś mi powiedzieć? - zapytała zaskoczona zachowaniem blondyna. A ten ukląkł na kolanie i wyjął piękny wisiorek oraz zapytał:
*****
Haha Polsat xd! Zachęcam do brania udziału w konkursie! Proszę o komentarze!

Tłumaczenia
*serveuse - kelnerka
** Table pour deux personnes - Stolik na dwie osoby.
***Servez-moi s'il vous plâit Menu - Proszę podać mi Menu.
****Nous voudrions commander à la carte - Zamówimy coś z karty.
*****cocktail de jus de fruits - koktajl owocowy.
******riz à l'Impératrice - szarlotka.

Pozdrawiam!
Mari Agreste
P.S. Teraz będzie więcej języka fransuckiego!

Miraculum Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 14

Dziewczyny zrobiły kilka uników. Ich sobowtóry były takie silne jak one. Plan Władcy Ciem był dobrze przemyślany. Wiedział, że one nie pokonają samych siebie. Po 25 minutowej walce Mari była wykończona, ale Anka pomagała jej. Miały trudny orzech do zgryzienia, bo sobowtóry ogóle się nie męczyły, a ich przemiana mogła trwać przez wiele godzin. Mimo to nie podawały się. Reszta grupy już miała do nich podejść i im pomóc, ale Mistrz Fu się odezwał:
- Nie możecie im pomagać. - powiedział jak zawsze spokojnie staruszek.
- Ale one sobie same nie poradzą! - powiedział z oburzeniem Czarny Kot.
- To ich problem. Zwycięstwo mimo przeszkód to ich obowiązek. - powiedział. Nikt nie spodziewał się, że Mistrz to powie. Nawet same kwami. I wtedy Plagg palnął:
- A jeżeli mojej "gwiazdce" co się stani... - nie zdążył powiedzieć, bo wszyscy usłyszeli wielki huk. Plagg chyba wypowiedział magiczne słowa, bo nagle za Muzą pojawił WC i zrobił jej legendarny ruch, który nikt nigdy nie przeżył. Jednak w ostatniej chwili swoim ciałem osłoniła ją Biedronka. Wszyscy byli oszołomieni. Nie myśleli, że WC cofnie się aż do tego kroku. Tikki uroniła małą łzę.
-Mari, obudź się.... Proszę... - po jej policzku spłynęła mała łza. Marinette krwawiła z podbrzusza. A ona nic nie mogła zrobić. Była po prostu wściekła na WC. Każdy mógł to zauważyć, ponieważ jej kolor oczu był teraz czerwony.
- Mi amore... - powiedział Plagg spoglądając na dziewczynę biegnącą jak pędziwiatr w stronę swojego wroga. Dzięki swojej szybkości posłała mu kopniaka w brzuch, który poniósł go kilka metrów dalej.
- Tylko na tyle cię stać... Potrafisz jedynie ranić ludzi... bo chcesz zdobyć cholerne miracula...?! - krzykła na niego z pogardą.
- Przepraszam bardzo... ale co ja zrobiłem...? - nadal uśmiech nie uciekał z jego twarzy.
- Co zrobiłeś?! I jeszcze się pytasz?! - spojrzała jeszcze raz na leżącą Mari.
- A o to ci chodzi... - powiedział nie pokazując uczuć.
- Tak, o to?! - podeszła do niego i zaczęła go szarpać. WC odepchnął ją z impetem na ziemię. Patryka krew zalewała. Jak i Adriena. Ich największy wróg próbował zabrać im swoje panie.
- Myślisz, że co? Niby jesteś najsilniejszym z miracul, a zachowujesz się jak zwykły bachor! - powiedział z miną psychopaty. - Ja jej tego nie zrobiłem, bo to ty ją zabiłaś!? - dopiero teraz do dziewczyny dotarły te słowa. - Wiesz dlaczego?! - złapał ją za bluzkę i zaczął szarpać. - Bo jesteś potworem, a nie superbohaterem?! - powiedział jej to prosto w twarz. W tym momencie opuścił ją, a ona przypadkowo upadając rozścieła sobie rękę.
- Jak ty możesz?! To ty jesteś potworem, a nie on... - Ami nie dokończyła, bo w tej chwili przerwała jej Anka, która była zalana łzami.
-On ma rację. To przeze mnie Marinette... - ledwo co powiedziała to słowo - ... nie żyje. Proszę cię, pomóż jej? Zrobię wszystko tylko pomóż jej?! - powiedziała błagalnym głosem i dopiero teraz wybuchła płaczem.
- Mówisz, że wszystko, tak? - teraz wiedział co zrobić - Oddaj mi swoje miraculum!
Dziewczyna się przraziła. Miała taką minę tak jakby była w samej bieliźnie i znajdowała się wśród chłopców. Zrobiła krok do tyłu. Pierwszy raz w życiu się bała. WC widział jej zamiary. Ale nie przejmował się tym. Miał plan C. Z tyłu kostiumu schował mały sztylet. Każdy wiedział jak bardzo chce zdobyć miracula, ale nikt nie domyślał się, że posunie się aż do tego... Zrobił krok na przód i nagle ruszył przed siebie. Wyjął narzędzie i nie zważał na to, że zabiję nastolatkę. Zadawał jej głębokie i silne ciosy w okolicach klatki piersiowej. I tak zabiłem już jedną - pomyślał. Sam się nie domyślał, że "ta pierwsza żyła". Patrzyła jak zabija jej najbliższą osobę. Nie ona sama. Cała grupa gapiła się na tą koszmarną scenę. Nie mogli postawić nawet jednego kroka. Gdy zadał ostatni cios, Ania przed oczami zobaczyła całe swoje dotychczasowe życie. Po sekundzie upadła na ziemię. Nie żyła. Jej brzuch był niczym rozszarpane mięso. Mari teraz zrozumiała, że jest już zapóźno.
-Nie?! - WC usłyszał za sobą przeraźliwy krzyk rozpaczy. To była Biedronka.

Miraculum: Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 13

-Szczerze, to nie! - krzyknął Adrien.
-Haha! Śmieszysz mnie! - powiedziała flirciarskim głosem Anty-Biedronka. Czarny Kot spojrzał na nią zdziwiony. Teraz zobaczył jej walory kobiety. W duchu cieszył się choć musi z nią walczyć.
*****
Obie leżały lekko zadrapane na ciele. Były nieprzytomny. Czuły się jakby ktoś odebrał im całą energię potrzebną do życia i walki. Przywiązane były do rury. Na nadgarstkach i kostkach widać było ślady po przywiązaniu. Na ich czołach widać pot.
-Ania? - powiedziała szeptem do kuzynki. Dotknęła ręką jej głowę. Jej czoło było rozpalone. Miała gorączkę. Wywnioskowała że musiała mieć koszmar bo trzęsła się ze strachu i mruczała coś pod nosem. W tej chwili przypomniała sobie Adriena. Dowiedziała się że to iluzja, wtedy gdy jej wredna i zła strona opuściła jej duszę. Tak samo stało się Ance. Ich stan psychiczny był lepszy, bo gościły w nim same przyjemne rzeczy. Ale tak naprawdę pamiętały coś się stało i tę głupie okropne myśli. Zdarzyło się to co się wcześniej przyśniło posiadaczce białego miraculum. Ich złe strony pojawiły się jak cienie, ale w ludzkiej postaci. Było im cholernie głupio, że one tu siedziały, a reszta walczyła. Marinette wstała. Nogi były jak z waty. Chwiały się i nie mogła ustać. Postanowiła poszukać wyjścia z tej dziwnej komnaty.
-Co szukasz sama? - Anka powiedziała szeptem. W jej głosie wciąż była nutka żartu choć sprawa jest poważna.
-To w takim razie pomóż mi. - rzekła Mari. Brunetka próbowała odwiązać sznury. Francuzka i pół Chinka była jednak negatywnych myśli. Ku jej zdziwieniu udało się pozbyć sznurów. Ledwo co wstała. Była słabsza fizycznie od niej. Choć miała silniejsze miraculum to wyglądała jak trup. Podeszła do Mari i pomogła rozwiązać liny. Obie obmacywały ściany, podłogi i inne rzeczy by uciec i pomóż im. Jednak na razie nic nie wskurały.
*****
Ami zamieniona w Abeję broniła zaciekle siebie i innych. Tak jak pozostała grupa. Postanowili że dziewczyny użyją swoich mocy, a jeżeli nie pokonają wrogów to chłopaki wejdą do gry. A one w tym czasie odpoczną. I tak do skutku. Tikki i Leen siedziały obok Mistrza Fu i myślały tylko jak złamać czar akumy. Obok walczących pojawił się nie kto inny jak Władca Ciem. Każdy był zdziwiony bo myśleli , że kiedy ktoś jest pod akumy, on się nie pokazuje.
-Witajcie! - powiedział.
-Czego chcesz od nas? - zapytała Tikki.
-Czego tu się denerwować? Oddam Wam wasze ukochane, jeśli oddasz mi swoje miraculum. - zwrócił się do Czarnego Kota. Nawet się nie domyślają że to nie one - pomyślał. *****
-Znalazłam. - powiedziała Mari ledwo słyszalnym głosem. Dotknęła uchwytu podłogi. Otworzyła klapę. Kanały. No trudno - pomyślała. Wzięła Ankę pod rękę. Zeszły po drabinie i ukazał im się długi korytarz.
-Jestem tylko ciężarem. Nie dojdziemy na czas. - powiedziała i po jej policzku spłynęła łza. Marinette widziała jak kuzynka cierpi. Jej organizm zawsze był słabszy.
-Nie mów tak. Damy radę. Ty dasz radę. - puściła jej rękę i zachęciła by sama szła. Zgodziła się i uwierzyła w siebie. Okazało że nawet podczas kontuzji miała dobry humor i dużo energii. Po kwadransie ujrzały właz. Wdrapały się po drabince i mocno z całej siły otworzyły otwór. Im oczom ukazał się widok jak Czarny Kot, czyli Adrien oddaje swoje miraculum Władcy Ciem. Kipiała w nich złość. Nie wiedzieli, że to iluzja. Dziewczyny urwały kawałek materiału ze swoich bluzek i zawinęły zadrapania i drobne rany. Czuły się jakby energia do nich wracała. Rzuciły się w bieg.
-Hej, nie przeszkadzamy, Władco Ciem? - zapytały poprawiając sobie fryzury.
-Anka?! Marinette?! - wszyscy krzykli oszołomieni. Najbardziej Tikki i Leen.
-Jak się wydostałyście się z mojej pułapki? - zapytał wściekle WC.
-Nie było trudno. - powiedziała Ania. - A teraz Leen zanuć swą pieśń!
-W takim razie... Tikki kropkuj! - wypowiedziała Marinette. I obie stały się superbohaterkami.
-To twój koniec Władco Ciem! - krzykły obie jednocześnie.
-Mylicie się! Mam plan B! - zaśmiał się złowieszczo. - Sobowtóry zabrać ich miracula! - wydał rozkaz i pokazał palcem na Biedronkę i Muzę.

Miraculum Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 12

-Ale szefie zapomniałeś o miraculum Biedronki! - powiedziała lisiczka wracając do siedziby WC.
-Nie zapomniałem. - powiedział z miną psychopaty.
- Mam dla Ciebie dodatkową misję. *****
Mari właśnie skończyła robić projekt sukienki Alyi na jej urodziny. Jutro postanowiła zamówić materiał i dodatki. Cały czas myślała o Adrienie. To dzięki niemu lała się ta inspiracja. Przez uchylone drzwiczki na balkon usłyszała jakieś głośne hałasy. Szybko wybiegła po schodach i po momencie była na górze. To co zobaczyła było dla niej ogromnym ciosem. Do jej oczu napłynęły łzy. Płakała. Jak on mógł - pomyślała. Adrien i Chloé całowali się przed jej domem. Myślała, że on ją kocha. A no tak - pomyślała - on kocha tylko Ladybug. Może to przez to że powiedziała żeby o nią zawalczył?! - dziewczyna rozpłakała się. Nie mogła hamować łez. Tikki gdy zobaczyła ją w tym stanie, zaniemówiła. Kwami nie miało jak jej opanować.
-Haha! Dobra robota, Volpino! A teraz leć do niej moja mała akumo i zawładnij nią! - WC wypuścił przemienionego już motyla. Gdy akuma wleciała do jej kolczyków, posiadacz miracula motyla przemówił:
-Witaj, Biedronko pomogę Ci się zemścić na tym chłopaku, ale najpierw przyniesiesz mi miraculum Czarnego Kota z pomocą Anty-Muzy. Zgoda?
-Nie ja nie mogę... - po chwili zmieniła twarz. - Zgadzam się. - i stała się Anty-Biedronką*. W tej chwili szybkim ruchem fletu lisica dotknęła iluzji pocałunku.
-Nieźle to sobie wymyśliłeś, szefie. Ugotowałeś dwie pieczenie na jednym ogniem. - powiedziała do WC - Co zamierzasz teraz?
-Nie wiedziałem że potrafisz tak szybko się przedostawać. A co do pytania to nie koniec. Będziesz mi jeszcze potrzebna.
*****
-No nareszcie. Jak można tak długo czekać? - powiedziała z poirytowaniem Anty-Muza.
-Dobra, nie czas na gadanie. Teraz musimy zdobyć miraculum Czarnego Kota. - wyszczerzyła złowieszczo zęby.
*****
- A ty tak na serio zakochałeś się w Marinette? - zapytał Patryk. Adrien i Patryk znali się od bardzo dawna. Ich ojcowie współpracowali ze sobą. - Czy raczej może w Biedronce?
-W ich obu. - rzekł rozmarzony.
-Ja cię powinnam zapytać o tym samym Patryk. Co tam z Anką? - zapytała ciekawsko Amelia. Chłopak nie zdążył nic powiedzieć bo cała grupa zobaczyła coś czego by się nie domyśliła. Niebo stało się ciemne a na dachu zauważyli ANTY-BIEDRONKĘ I ANTY-MUZĘ?!
-Haha! Co kotka zamurowało? ! - śmiały się i patrzyły na Adriena. I przybiły żółwia.
-Kim wy jesteście do cholery?! - zapytała Roksana.
-A co nie poznajesz swojej BYŁEJ najlepszej koleżanki i Biedrony! - po tym zaśmiały się.
-A jednak zrobił to! - grupa dostała zawału, za nimi pojawił się Mistrz Fu.
- Jesteście silniejsze od niego. Obudźcie się! Marinette! Ania! - krzyknął staruszek jak tylko umiał.
-Haha! Myślisz że co? Już nie ma Marinette i Ani! Są teraz Anty-Muza i Anty-Biedronka! - po czym obie strzeliły w niego kulami z silną mocą. Wszystkim udało się uniknąć strzału. Nie poznawali swoich koleżanek.
-Chodźcie. - powiedział szeptem Fu i pociągnął ich za sobą.
-Co się stało? - zapytała Alya?!
- Więc to ty jesteś Alya. Tylko ty możesz pomóc zmienić się Marinette.
-A co z Anią? - zapytała się Leen. -Narazie jeszcze nie wiem.
-Skąd się tutaj wzięłaś? - powiedziała zmieszany Adrien do Alyi.
-To samo co ja. - chłopak bardziej się zmieszał, bo ujrzał Nino. - Nie bój się o wszystkim wiemy i nie wydamy was.
-My chcemy tylko pomóc. - powiedziała Alya. Każdy odetchnął.
-Nie ma czasu! Musicie się przemienić i walczyć z nimi. - powiedział tym razem nieopanowany Mistrz Fu.
-Ale to przecież nasi najbliżsi! - wtrącił Marcin.
-To już nie są nasi przyjaciele tylko wrogowie! Nikt się nie odezwał i wszyscy dokonali przemiany. Wyszli z ukrycia jako superbohaterowie i nie poznali Paryża. To miasto było ruiną. Budynki były lekko zbombardowane, a ludzie uciekali. Po krótkich oględzinach miejsca, spostrzegli Volipnę na jakimś dziwnym stworzeniu, które łapało swoimi mackami przypadkowych przechodniów. W złapanych  była m.in. Chloé, Sabrina i Alix z ich szkoły. Nagle przed nimi pojawiła się Anty-Muza.
-No co kopara opadła? - zapytała.
*****
Witajcie! Napisałam ten rozdział z myślą o kimś kogo lubię (nie chodzi mi o chłopaka xd...). A tak poza tym życzę wam udanego weekendu!
Pozdrawiam!
Mari Agreste

Miraculum Biedronka i Czarny Kot, Rozdział 11

Szybko uciekł, bo jego przemienia za chwilę minie.
-Było blisko. - powiedziała Biedronka.
-No co ty mi mówisz? - powiedział flirciarsko Adrien. Dziewczyna zarumieniła się.
-To o Ciebie chodziło. - powiedział Mistrz pokazując na Anię. - On chce twoje miraculum. Dziewczyna upadła na ziemię. Skuliła nogi, a po jej twarzy płynęły łzy. I wtedy podszedł do niej Patryk pocałował ją w policzek i przytulił.
-Wszystko będzie dobrze. Nie pozwolę ci się skrzywdzić. - wyszeptał jej do ucha. Lekko się zarumieniła i uśmiechnęła. Zazdroszczę ci - pomyślała Mari.
-Teraz wracajcie do domów. A ty musisz szybko odkryć swoją moc. - Mistrz zwrócił się do Ani. Nastolatka przytaknęła i ruszyła w stronę hotelu Grand Paris.
-Wiesz jesteś drugim najsilniejszym posiadaczem miracula więc może odprowadzę cię do domu? - zaproponował Adrien.
- Doobraa... - wyjąkała. Chłopak złapał ją mocno w pasie, a dziewczyna się zarumieniła. I kiedy doszli do piekarni rodziców Mari, nastolatek rzekł:
-Wiesz, jak już wiemy kim jesteśmy naprawdę to może... - Adrien chciał ją pocałować, ale ona uniknęła pocałunku. -Ale ja myślałem... - wyjąkał.
-Trzeba o mnie najpierw zawalczyć. - powiedziała bez jąkania się. Uśmiechnęła się szeroko, a on zrobił to samo, gdy tylko spojrzał na nią. W podzięce za odprowadzenie pocałowała go w policzek. Na twarzy chłopaka pojawiły się dwa rumieńce.
*****
-Leen muszę szybko znaleźć tą moc. - powiedziała do swojej kwami lekko poddenerwowanym głosem.
-Ale jak to zrobisz? Każdy posiadacz, który miał mnie posiadał inną siłę.
-Tym trudniej. Występy mam dopiero za tydzień. Jeszcze będą próby. Powinnam zdążyć. - powiedziała lekko się uśmiechając. - O, kurde ! - krzyknęła szeptem. Przed hotelem stało stado paparazzi. Szybko pobiegła za zaułek i przemieniła się. Dzięki jo-jo znalazła się na piętrze, na którym miała pokój. Sprawdziła czy nikogo nie ma. Nie było. Po chwili stała się normalną nastoletnią gwiazdą. Weszła do pomieszczenia i tam stali jej rodzice i Filip.
*****
-Tikki, ja za chwilę chyba zemdleje! - wykrzyczała to w poduszkę. - Adrien chciał mnie pocałować, a ja zrobiłam unik!
-Oj, Marinette miałaś rację.
-Chwila, Tikki. Jeżeli on był Czarnym Kotem to ze mną cały czas flirtował. A ja nie zwracałam na niego uwagi! To jakiś koszmar! - wykrzyczała. Kilka sekund później usłyszała pukanie do drzwi. To była pani Sabina - mama Marinette.
-Widziałam ciebie z jakimś chłopakiem koło naszej piekarni. To twój chłopak? - zapytała ciekawsko mama i usiadła obok Mari na kanapie w jej pokoju.
-Mamo! To tylko kolega! - wrzasnęła dziewczyna.
-Tak na pewno. Na początku całowanie, a później się wpada. - powiedziała surowym tonem. Mari nigdy nie usłyszała od swojej mamy takiej pogadanki. W końcu coś nastąpiło - pomyślała.
-Nie bój się mamo. Nigdy tak w życiu nie odstąpię. - powiedziała tak dorosło nastolatka.
-Cieszę się. - pani Dupain-Cheng uśmiechnęła się do jedynaczki. *****
-Gdzie byłaś? - zapytał Krzysztof.
-U Marinette. -Marinette nie było prawie cały dzień w domu. Ponownie pytam gdzie byłaś! - podniósł ton i uderzył ją w policzek.
-A teraz to cię obchodzi! - krzyknęła na niego.
- Jak byliśmy w domu to cię nie obchodziło co robię! - zerwała łańcuszek i rzuciła nim pod nogi ojca.
-Wspaniale! - krzyknął uradowany WC. - Dziękuję, Volpino. Teraz bez problemu zdobędę miracula! - złowieszczo uśmiechnął się.
-Nie ma za co. Przecież jestem twoim sługą. - odrzekła i swoim magicznym fletem dotknęła iluzji kłótni ojca, a ta zniknęła.
-Ania! Nie denerwuj się, bo WC tobą zawładnie! - próbowała uspokoić ją jej kwami.
-Zostaw mnie!! - wrzasnęła na nią zalana łzami i rzuciła wazonem, który po chwili się potukł.
-Kłótnia rodzinna to największy problem w życiu nastolatki. Leć do niej moja mała akumo i zawładnij nią! - powiedział uradowany i wypuścił czarnego motyla, który po niedługim czasie wleciał w bransoletkę, czyli miraculum.
-Witaj! Jestem WC i pomogę ci się zemścić na twoim ojcu, ale musisz przynieś mi miraculum Czarnego Kota! Umowa stoi?
-Oczywiście. - i stała się przeciwieństwem Muzy tak jak w jej śnie.
-Ale szefie zapo...
********
Hahaha.... Stałam się Polsatem. Chyba pierwszy raz! Proszę o komentarze.
Pozdrawiam!
Mari Agreste